نوزاد پست ترم نوزادی است که بعد از هفته 42 بارداری متولد می شود. تولد نوزاد پست ترم نسبت به تولد نوزاد پره ترم کمتر متداول است. دلیل اینکه یک حاملگی بیش از موعد می شود معمولا ناشناخته است. کاهش عملکرد جفت بزرگترین خطری است که جنین را تهدید می نماید. در اواخر بارداری، جفت شروع به چروکیدن می کند. به همان اندازه که جفت چروکیده می شود و دچار کاهش توانایی از نظر تامین تغذیه کافی برای جنین می شود. برای جبران،جنین از چربی و کربوهیدرات خود برای تامین انرژی خود استفاده می کند. در نتیجه میزان رشد جنین کند می شود و ممکن است دچار کاهش وزن گردد. اگر جفت چروکیده شود در این صورت قادر به تامین اکسیژن کافی برای جنین نخواهد بود. در خلال زایمان. فقدان اکسیژن کافی ممکن منجر به دیسترس تنفسی و یا در مواردی آسیب به مغز یا دیگر ارگان ها گردد. دیسترس تنفسی ممکن است منجر به دفع مکونیوم به مایع آمنیوتیک شود. ممکن است در اثر دیسترس تنفسی جنین دچار gasping و در پی آن بلع و آسپیره مایع آمنیوتیک به راههای هوایی قبل و یا حین تولد شود.
نوزاد پست ترم، پوست خشک و پوسته پوسته دارد. نوزاد اغلب هوشیار به نظر می رسد. پوست و بستر ناخن ممکن است سبز و چروکیده شود. نوزاد مستعد کاهش قند خون است.
نوزاد پست ترمی که دچار کمبود اکسیژن و دیسترس تنفسی بوده است ممکن است به هنگام تولد به احیا نیاز داشته باشد. در صورت آسیره مکونیوم نیز ممکن است به تهویه مصنوعی نیاز باشد. محلول داخل وریدی گلوکز یا غالبا شیر مادر، یا شیرخشک (فرمولا) داده می شود تا از هیپوگلیسمی پیشگیری شود. هدف مهم آن است تا تغذیه خوب فراهم شود بنابراین نوزاد می تواند به وزنی که مناسب اوست برسد.
بسم الله الرحمن الرحیم