ترک سیگار
پرسش
افزودن وضعيت بيمار از نظر استعمال دخانيات به فهرست علايم حياتي بيماران، احتمال آن که پزشک به مصرف دخانيات به عنوان يک رفتار پرخطر توجه نمايد و به بيماران در مورد ترک سيگار توصيه نمايد را افزايش ميدهد.
مشاوره
حتي مشاوره مختصر پزشک، اقدام در جهت ترک سيگار را به ميزان 3-1 بيشتر ميکند و ميزان قطع سيگار را نسبت به بيماراني که تحت مشاوره قرار نگرفتهاند بالاتر ميبرد.
ارزيابي
انگيزه بيمار در ترک سيگار بايد در هر ويزيت ارزيابي شود. در بيماراني که هنوز انگيزه لازم را ندارند، بايد مداخلات لازم جهت ايجاد انگيزه صورت گيرد. تغيير رفتار ميتواند در 5 مرحله صورت گيرد، مرحله پيش از تامل، مرحله تامل، آمادگي، عمل و نگهداري
اگر چه مداخله مناسب در هر مرحله از تغيير رفتار بيمار ممکن است لازم نباشد، اين مراحل بيشتر مويد اين مطلب هستند که همه بيماران از نظر تمايل به ترک سيگار به يک اندازه انگيزه ندارند، انگيزه انعطافپذير و قابل تغيير است و کمک به تغيير رفتار بيماران ميتواند از طريق مداخله توسط پزشک صورت بگيرد. تقابل با بيماران مردد در مورد تغيير رفتارشان موثر نيست. در مقابل مداخلات انگيزشي ترديد بيمار در ترک سيگار را به شکل همدلانه و پرسشگرانه بررسي و کاوش مينمايد که به اين ترتيب به خود مختاري بيمار احترام گذاشته ميشود و خودکارآمدي تقويت ميگردد. مداخلات انگيزشي خصوصا مداخلاتي که پزشک نقش محوري و مرکزي در مشاوره دارد، خيلي از توصيهها و مشاورههاي مختصر و مراقبت معمول در جهت تشويق به قطع سيگار، موثرتر است. آژانس پژوهش و کيفيت مراقبتهاي بهداشتي چندين مولفه را مشخص کرده که موجب افزايش انگيزه در جهت ترک سيگار شده است. اين مولفهها پنج R هستند. Rewards ،Risks، Relevance Repeat ،Roadblocks
کمک يا ارجاع
تعيين يک روز مشخص براي ترک اعتياد در افرادي که تمايل به ترک دارند ميتواند در ايجاد تغيير سريع کمک کننده باشد و پزشکان بايد به بيماران در شناخت موانع پيش رو کمک کنند. علايم سندرم ترک، افسردگي و افزايش وزن مواردي هستند که در آنها راهنمايي باليني براي بيماران بسيار سودمند است.
تنظيم زمان پيگيري
در روزهاي نزديک به زمان ترک بايد با بيماران تماس گرفته شود و به آنها به دليل پرهيز از سيگار تبريک گفت. حداقل 4 بار تماس با بيماران جهت حمايت از برنامه ترک سيگار موجب افزايش ميزان موفقيت ميشود.
بسم الله الرحمن الرحیم