دانش پرستاری: از کلاس درس تا جامعه

مقدمه

پيتيريازيس يا تينه‌آ ورسيکالر عفونت مزمن پوستي است که توسط مالاسزيا (فلور طبيعي پوست) ايجاد مي‌شود و به وسيله پلاک‌هاي پوسته‌ريز‌ي‌دهنده با رنگ‌هاي متفاوت مشخص مي‌شود. بيماري بيشتر در سن نوجواني با بيشترين شيوع در سن 20 سالگي ديده مي‌شود. شروع بيماري معمولاً در فصول گرم سال است و در مناطق گرمسيري، بيماري شايع‌تر از مناطق معتدل مي‌باشد. 40 درصد افراد در اين مناطق در گروه‌هاي سني ذکر شده، مبتلا هستند (1). اين بيماري عودکننده مي‌باشد. چون مالاسزيا فلور طبيعي پوست است. درمان‌هاي انجام شده روي اين بيماران اکثراً طولاني مدت بوده و برايشان خسته کننده است. اين دليلي براي مصرف ناکافي دارو توسط بيماران است. بنابراين اگر بتوانيم روشي را انتخاب نماييم که دوره درماني کوتاه همراه با عوارض جانبي کم براي بيمار داشته باشد، تطابق بيمار با آن بهتر خواهد بود. هدف از انجام اين مطالعه مقايسه اثر پالس‌تراپي فلوکونازول خوراکي با کرم کلوتريمازول موضعي در درمان بيماران مبتلا به تينه‌آ ورسيکالر در شهرستان گرگان طي سال 1385 بود.

روش بررسي

بيماران مبتلا به تينه‌آ ورسيکالر که 15 تا 35 سال سن داشتند و داراي ضايعات هيپرپيگمانته پوستي بودند، به روش تصادفي دوسوکور به دو گروه (بلوک‌هاي 4 تايي A و B) طبقه‌بندي شدند. در يک گروه کپسول فلوکونازول با دوز واحد 400 ميلي‌گرم و پلاسبوي کرم کلوتريمازول 1 درصد روزي دو بار تا دو هفته و در گروه ديگر کرم کلوتريمازول 1درصد روزي دو بار تا دو هفته و پلاسبوي کپسول فلوکونازول در يک دوز به بيمار داده شد. دادن هر دسته از اين داروها طبق کد به وسيله دستيار پزشک معالج صورت گرفت. هم بيماران و هم پزشک متخصص ارزيابي کننده درمان نسبت به دادن درمان کورسازي شده بودند.

بيماران در هفته‌هاي دوم، چهارم و دوازدهم بعد از درمان مورد ارزيابي قرار گرفتند. ارزيابي ضايعات در هفته چهارم به عنوان ميزان پاسخ به درمان درنظر گرفته شدند. به نحوي که ناپديد شدن کمتر از 50 درصد ضايعات به عنوان عدم پاسخ، 50 تا 95 درصد پاسخ ناقص و بالاتر از آن بهبود کامل گفته شد. بيماراني که تا هفته دوازدهم نشاني از بروز مجدد ضايعات نداشتند، به عنوان بيماران بدون عود تعريف شدند. نتايج حاصل در هر بار مراجعه از جهت تغيير قطر ضايعات و يا ناپديد شدن آنها، عود و عوارض جمع‌آوري و وارد رايانه شد.

داده‌ها با نرم‌افزار آماري SPSS-13 و استفاده از آزمون‌‌هاي کاي‌اسکوئر و تي مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. در صورت برقرار نبودن پيش‌فرض‌هاي آزمون کاي‌اسکوئر از آزمون Exact chisquare يا Fisher exact استفاده مي‌شد. سطح معني‌داري آزمون‌ها با توجه به حجم نمونه و ماهيت مطالعه یک دهم در نظر گرفته شد.