دانش پرستاری: از کلاس درس تا جامعه

مقدمه و هدف: ارتباط مهمترين خصيصه جوامع انساني است و ارتباط با بيمار از مهمترين جنبه هاي حرفه پرستاري است كه اختلال در آن باعث اختلال در ساير توانايي هاي پرستار و تيم درماني مي گردد. پژوهش حاضر با هدف بررسي مشكلات و موانع موجود در برقراري ارتباط كلامي بين پرستار و بيمار در بيمارستانهاي وابسته به دانشگاههاي علوم پزشكي شهر تهران صورت گرفته است.
روش اجرا: پژوهش حاضر يك مطالعه توصيفي-تحليلي است و در اين پژوهش تعداد 30 پرستار داراي مدرك كارشناسي پرستاري كه به روش نمونه گيري آسان (در دسترس) انتخاب شدند، شركت داشتند و اطلاعات لازم مطابق پرسشنامه جمع آوري گرديد.
نتايج پژوهش: با توجه به نتايج حاصله از اين پژوهش، بيشترين درصد واحد هاي پژوهش عواملي چون: كمبود تعداد پرستار نسبت به تعداد بيمار (3/83درصد)، ‌نداشتن وقت وفرصت كافي (7/76درصد)، كم توجهي مسئولين رده بالاي پرستاري نسبت به برقراري ارتباط با بيمار(80درصد)، شيوه غير اصولي تقسيم كار دربخش (7/56درصد)، داشتن چند شغل و خستگي ناشي از كار اضافي (3/53درصد)، را از مهمترين مشكلات و موانع موجود در برقراري ارتباط كلامي با بيمار ذكر كردند و عواملي چون تقاوت مذهبي (3/73درصد) و تفاوت جنسيت (3/43درصد) را داراي كمترين اهميت در ايجاد مانع در برقراري ارتباط كلامي با بيمار بر شمردند. يافته هاي پژوهش همچنين نشان دادند كه ميانگين ميزان ارتباط كلامي پرستار و بيمار در نمونه هاي پژوهش در طول شيفت، كمتر از 30 دقيقه مي باشد و 3/83 آنها هيچ دوره آموزشي خاصي را در مورد ارتباط با بيمار نگذرانيده اند. همچنين آزمون هاي آماري نشان دادند كه بين مشكلات و موانع ارتباط كلامي بين پرستار و بيمار با متغييرهاي بخش محل خدمت، نوع تقسيم كار در بخش و ميزان صحبت پرستار با بيمار در طول شيفت رابطه معني دار وجود دارد ولي باساير  متغيير هاي دموگرفيك رابطه معني داري ديده نشد.
نتيجه‏گيري: با توجه به نتايج حاصل از پژوهش حاضر، تشويق پرستاران از طرف مديران پرستاري جهت ارتقاء انگيزه برقراري ارتباط با بيمار و نظر سنجي دوره اي از پرستاران در مورد شيوه تقسيم كار در بخش ها جهت بهبود هر چه بيشتر ارتباط ميان پرستاران و بيماران درمحيط هاي باليني پيشنهاد مي‏گردد.