آزمونی برای سنجش توانمندی های
بالینی
آزمون شفاهي
يكي از تدابير متداول و مؤثر در ارزشيابي
دانشجويان به منظور ارائه بازخورد فوري، تشويق و ترغيب دانشجو در يادگيري و رفع
مشكلات و معايب يادگيري آنان استفاده از پرسش هاي شفاهي است.
استاد با استفاده از اين روش ميتواند دانشجو را
هدايت كند تا اشكالات يادگيري خود را پيدا كنند.
براي امتياز دادن به پاسخها از روش طبقهبندي بشرح زير استفاده ميشود.
كاملاً درست - نسبتاً درست - نيمه درست- مبهم
- بيپاسخ - غلط
اساتيد بر حسب جمع امتيازات اخذ شده به
دانشجو نمره ميدهند.
پس از اعلام نمره به دانشجو موارد اشتباه
در پاسخ توسط اساتيد توضيح داده شود.
دستورالعملي براي برگزاري آزمون شفاهي
- تهيه يك سري كارت كه در هر كارت يك سؤال
روشن و مفهوم نوشته شده باشد.
- سؤالات متناسب اهداف باشند.
- سؤالات در طبقهبندي سؤالات آسان- متوسط-
مشكل قرار گيرد.
- جهت برگزاري امتحان وجود حداقل دو استاد ضروري است.
- سؤالات به
صورت تصادفي توسط دانشجو انتخاب ميشود.
نقش استاد
بیمار:
معلم پرسشگر: نقش فعال را عهده میگیرد
پرستار یا همراه بیمار: درمورد بعضی سوالات مربوط به مهارت ارایه اطلاعات به بیمار که به توانمندی
مهارت های ارتباطی مربوط می شود این نقش ایفا می گردد.
می توان آزمون در یک سالن یا اتاق با دو
ورودی برگزار شود تا دانشجویان آزمون داده با آنها که آزمون نداده اند برخوردی
نداشته باشند.
بسم الله الرحمن الرحیم